ERLO zutabe-zulagailua, piezaz pieza berreraikia

Lantegiko makina fisikoa izan zen erreferentzia. Helburua ez zen kanpoko itxura soilik irudikatzea: osagai bakoitza definitu, muntaketa-erlazioak berrikusi eta fabrikaziorako eta muntaketarako dokumentazioa prestatzea zen.

Irismenak multzo osoa hartu zuen: oinarria, zutabea, burua, ardatz nagusia, transmisioa, eskuzko eragintza, motorra, estalkiak eta elementu osagarriak.

ERLOren eskuliburuak mekanismoen funtzioak eta erlazioak identifikatzen lagundu zuen; geometria benetako ekipotik abiatuta zehaztu zen. Piezak multzoaren barruan modelatu ziren, ardatzak, euskarriak eta muntaketa-posizioak gordetzeko.

Antolaketa horrek interferentziak aztertzea eta pieza bakoitzaren eta multzoaren arteko trazabilitatea mantentzea ahalbidetu zuen.

Buruak biltzen zuen konplexutasun handiena: ardatz nagusia, errodamenduak, engranajeak, aitzinamendu-sistema eta motorrarekiko lotura. Ebakidurek mekanismoen kokapena eta karkasaren barruko ibilbidea berrikusteko balio izan zuten.

3D eredua piezak dokumentatzeko oinarria izan zen. Planoek geometria kota egiaztagarrietara eramaten dute eta osagaiak interpretatzeko doikuntzak, akaberak eta ebakidurak jasotzen dituzte.

Dokumentazioak multzoarekiko lotura mantentzen du: pieza baten aldaketa testuinguruan berrikusi daiteke planoa eguneratu aurretik. Emaitza multzoaren 3D eredua eta fabrikaziorako plano-sorta da.

Eredua eta planoak edukitzeak ez du esan nahi makina fisikoki konponduta dagoenik, eta ez ditu ordezten berriz erabiltzeko beharrezko segurtasun-egiaztapenak.